Cada vez que quero fotografar algo
teño que desfacerme de outra imaxe,
porque levo meses coa memoria chea...
Chea de estupideces.
O último un ventilador no lixo,
e creo que chegou un punto no que...
No que perdín un pouco o criterio.
Xa me desfixen de cousas que agora sei que me importaban,
porque no momento pois...
Non fun capaz de distinguir o seu valor,
e creo que por iso agora teño medo a borrar...
Tamén porque, de algunha forma, ao non telas,
como que fixen outro tipo de conexións,
e imaxes que antes me daban igual
agora son parte fundamental do meu recordo.
Vamos, como se con unhas puidese encher os ocos en branco das outras.
Por exemplo, o último que teño de Galicia
son unhas fotos do ceo que fixen dende a miña casa,
tres fotos case idénticas,
e a primeira que teño de aquí, de Madrid, tamén é do ceo,
un par de días despois de chegar.
Entre medias branco total.
É case como que sabía que ía estrañar,
ou polo menos esa é a miña forma de interpretalo agora,
porque no seu momento morría de ganas de vir, pero...
Pero botei bastante de menos.
Pásame igual con todo o que vivín con Ana.
“Boas perdoa, viu vostede a Ana Cmps”
“Son eu”
Durante este tempo choramos, rimos, nos contamos os dramas, as alegrías...
Vamos, que ao compartir piso estivemos xuntos aquí en todo,
bo e malo,
e a nosa amizade reforzouse moito.
E parece de broma que o que máis teña
sexan vídeos nos que estamos comendo tarta.
Todos iguais.
Ao mellor cando xa non esteamos en Madrid
será algo que botemos de menos tamén,
como o ceo da miña casa, pero agora...
É algo que non entendo.
E o mesmo con todo o que vivín aquí,
a xente que coñecín, as experiencias que tiven...
Sinto que podería pero que non teño nada importante,
e o que tiña, xa non o teño.
Nisto pensei cando volvín a casa polo Nadal,
porque atopei na miña galería unha foto antiga de meus pais.
Terían non sei, uns vinte anos,
e se revolvo un pouco no pasado case podo reconstruír a súa historia xuntos.
Ese rapaz e esa rapaza que...
pouco a pouco,
sen darse conta,
empezaron a quererse.
O tempo pasa moi rápido
e supoño que case de forma natural
seguiron xuntos,
un día chegou a miña irmá, despois eu...
E corenta anos máis tarde aí seguen,
xuntos.
Paréceme bonito poder ver estas imaxes agora,
porque sen elas quen sabe,
igual eu nunca chegaría a coñecer así a súa historia.
Sen embargo,
que podo reconstruír eu?
Estas son as últimas fotos que saquei con Luna.
Chamareille así igual que Siminiani fai na súa película,
en “Mapa”.
A ela coñecina ao pouco de chegar a Madrid
e a nosa historia, si se lle pode chamar así,
foi bastante breve.
Quedamos un par de veces e un día,
volvendo do cine,
abrazámonos na parada de metro e xa non nos volvemos ver.
Para min o que vivín foi algo moi profundo,
pero non sei como foi para ela.
Inda que iso é algo que sei agora que xa pasou un tempo porque no momento...
Foi todo como moi rápido.
Non sabía o que estaba sentindo e incluso intentei convencerme de que non sentía nada.
No medio de toda esa autosabotaxe
e necesitando espazo libre no meu teléfono móbil,
acabei tendo unhas fotos dun ventilador no lixo en vez das nosas fotos xuntos.
O meu medo a borrar creo que ven de aí,
porque miro a foto de meus pais e nela miro
unha desas fotos que xa non teño con Luna.
Pero e que xa nin sequera estou seguro de que todo isto fose real,
ou de que foi tal e como o recordo agora,
porque igual todas estas sensacións pertencen, non sei...
A outras persoas, a outras historias,
desas que fun case roubando dun sitio e doutro,
e que dalgunha forma tal vez me levaron a recrear todo isto...
Ou tal vez non.
E que, sen arquivo,
cada vez que busque na miña memoria teño que fiarme de que
é tal e como foi realmente.
Teño que fiarme de que
ese sitio ao que me asomo
vai ser o mesmo hoxe que mañá,
ou dentro dun par de semanas, meses ou de incluso anos.
E que me poño a pensar e non é só iso,
senón que o meu arquivo só ten valor a través de min.
Por si mesmo non é nada, non conta nada.
Se non o interpreto eu... Vamos,
que sentido ten?
Non é como o álbum de fotos de meus pais,
que cada imaxe está feita para inmortalizar un momento concreto.
A miña galería é un completo desastre.
Non é un espazo ao que poida acudir para mostrarlle a alguén en plan
“mira, esta é a miña vida”.
Simplemente teño momentos,
momentos que asocio a sensacións,
é dicir, a imaxe ten valor polo que aparece nela
pero tamén polo que vivo con ela.
Por exemplo, no verán puido verse un cometa a simple vista no ceo
que non volverá a pasar ata dentro de 7.000 anos.
Mentres puido verse, fun tódalas noites a velo con meus pais
e foi algo que a verdade é que nos uniu moito,
porque xusto despois eu vin para Madrid.
Eu non teño imaxes diso,
pero vamos, existirán miles.
Para min, ademais dese valor científico,
ten un valor engadido
que me conecta directamente coa miña casa e con meus pais,
e que solo pode coñecerse a través de min.
Os recordos son imaxes pero tamén son máis que iso.
E con isto digo que cando vivimos as cousas,
penso que tampouco estamos sendo plenamente obxectivos,
polo que se o recordo se volve difuso tampouco sei se importa.
Obviamente unha imaxe axuda a lembrar,
e é bonito acudir a elas nun futuro, pero bueno,
mentres haxa alguén que poida invocalas,
de unha forma ou doutra,
eses recordos estarán aí de volta,
e iso, polo menos eu,
é o que de verdade quero conservar.
Un ventilador, comer tarta ou que pase un cometa,
no fondo non me importa tanto,
pero se grazas a iso podo lembrar outras cousas,
o que sentín, a miña nova etapa en Madrid, a meus pais...
Pois supoño que benvidas sexan.
Pero claro...
A pesar de todo iso, o problema segue estando.
Faga o que faga
todo o que queda hoxe tal vez sexa o que termine borrando mañá,
e con iso virán e irán desaparecendo recordos,
e a memoria seguirá chea,
e eu seguirei sen saber que borrar.