Nerea.
Nerea!
Zu lehen aldiz ikusi zintudanean,
nire bizitzari argia eman zenion.
Eta horri esker, itzalgune guztiak argitu nituen.
Horregatik, zurekin egunsenti guztiak partekatu nahi ditut.
Nirekin ezkonduko zara?
Non dago?
Bagoaz!
Itxaron!
Ez eguzkitan, ez itzalpean
Eseri zaitez!
Jarraitu dezakegu?
Orain ez.
Relikia honetaz oroitzen zara?
Ateraidazu nire alderik onena.
Erakutsiko didazu?
Begira argazkiak!
Begira argazki putei!
Non dago nire semea?
Nirea ere bada.
Zergatik ari zara hau egiten?
Beragatik egiten dut.
Nirekin egon nahi duelako.
Bera ikustea baino ez dut nahi.
Ez duzu ezer esan behar?
Hau ama baten istorioa da
janaria prestatzen zegoela, laneko dei bateri erantzun zion.
Urez betetako lapiko bat sutan utzi zuen bitartean.
Ume bitxi bat telebista egongelan ikusten zegoela
lapikoko ura borborka ari zela entzutean
sukaldera hurbildu zen.
Umea lapikoa sutetik kentzen saiatu zen,
baina uraren zati bat eskuan isuri zitzaion
eta erre egin zen.
Gizajoa garrasika hasi zen,
baina bere ama beranduegi heldu zen.
Kaltea eginda zegoen.
Istripu bat izan zen!
Istripua al zen niri ezertaz ez abisatzea ere?
Aski da!
Zuk irakatsi behar didazu zelakoa izan behar naizen,
baina gero bakarrik uzten diozu.
Ez dizut onatuko ni zalantzan jartzea!
Ez dakizu non dagoen.
100 metrora edo kilometro batera egon liteke
eta ez zenuke inoiz aurkituko.
Badakizu!
Berak bizi zuena ere bizi beharko zenuke.
Markel!
Zure aurpegi polit horrekin akabatu beharko nuke.
Markel!
Ez!
Ez zaitez hemendik mugitu
edo itzultzen naizenean ez naiz hain ulerkorra izango.
Kaka zaharra!
Bizkorragoa zinela uste nuen, baina ezetz ikusten dut
Ez!
Ez, nigatik egiten ez baduzu, egizu Oierrengatik.
Ez!
Ez joan!
¡Ez!
Hilda dago.
Oier?
Oier!
Oier, bizitza.
Oier!
Oier, maitea. Ondo zaude?
Dena ondo egongo da.
Dena ondo egongo da, zin dagizut.
Dena ondo egongo da.